Według filozofii egzystencjalnej

Mogę rzucić szkołę. Mogę uciec z domu. Mogę zaciągnąć się do ulicznego gangu. Mogę napaść na bank. Mogę zastrzelić niewinnych ludzi. Mogę ukraść wódkę i papierosy. Mogę wskoczyć pod auto. Mogę zostać dziwką. Mogę znęcać się nad innymi. Mogę ćpać. Mogę kłamać. Mogę okrutnie torturować osoby, których nienawidzę. Mogę iść na wojnę. Mogę zostać terrorystą. Mogę zostać dilerem. Mogę podpalać domu. Mogę niszczyć czyjeś życie. Mogę wszystkich szantażować. Mogę zaćpać się na śmierć. Mogę skoczyć z mostu. Mogę poderżnąć sobie gardło. Mogę wszystko.

Życie okłada cię pięściami, krzycząc przekleństwa na twój temat.

"Pisałem
chwilę albo godzinę
wieczór noc
ogarniał mnie gniew
drżałem albo niemy
siedziałem obok siebie
oczy zachodziły mi łzami
pisałem już bardzo długo
nagle spostrzegłem
że nie mam w ręku pióra"

Nigdy nie zmienisz tego co było i odeszło.

“Pomimo całej obecnej technologi, nic nie jest tak doniosłe, jak ludzki głos. Kidy go słyszymy, instynktownie zaczynamy nasłuchiwać, w nadziei, że go zrozumiemy. Nawet kiedy mówca nie może znaleźć odpowiednich słów. Nawet kiedy jedyne, co słyszymy, to krzyk, płacz lub śpiew. To dlatego, że ludzki głos wyróżnia się na tle wszystkiego innego. Dlatego słyszymy głos wokalisty na tle dźwięków orkiestry. Zawsze słyszymy wokalistę, bez względu na otaczające go dźwięki.”

“Podczas kataklizmów na skalę światową nasze świadomości synchronizują się. Podobnie jak sekwencje liczbowe, stworzone przez losowe generatory. Nauka nie potrafi tego wyjaśnić, ale religia tak. Nazywamy to modlitwą. Zbiorowa prośba, wysłana w zgodzie, wspólna nadzieja, odczuwana ulga, oszczędzone życie. Liczby są stałe. Do czasu. W chwilach tragedii, w chwilach zbiorowej radości, w tych krótkich momentach, jedynie wspólne emocjonalne doznanie, czyni świat mniej przypadkowym. Może to zbieg okoliczności, a może odpowiedź na nasze modlitwy.”

Dawno temu umarłam, a potem 10 listopada stało się coś dziwnego. Zaczęłam żyć.

Chodzi o to, żeby słuchać tego, co nam się podoba i mieć w dupie zdanie innych na ten temat. Nieważne, czy to Eminem czy Coldplay. Żeby pić taką herbatę, jaką lubimy. Żeby jeździć na koncerty, żeby poznawać nowych ludzi, żeby całować się z nieznajomymi. Żeby upijać się do porzygu(dosłownie) i trzymać włosy najlepszym przyjaciołom. Żeby śpiewać mimo zerowych umiejętności wokalnych, i żeby mieć przyjaciela, który posłucha, a na dodatek powyje z nami. Żeby się przytulać po kłótni, żeby składać obietnice i żeby ich dotrzymywać. Żeby się odchudzać przez kilkanaście dni, a potem wpierdolić tabliczkę czekolady z mamą- bo przecież dziś 26 maja. Żeby wstawać po upadkach, żeby patrzeć na blizny na rękach i żeby wystawiać nadgarstki do słońca, żeby te kreski już zniknęły. Żeby marzyć o tym, że umie się tańczyć i że jest się gwiazdą mimo, że generalnie poruszamy się jak teletubisie. O to tu chodzi. Takie drobiazgi, które przecież stanowią tak ogromnie wielką część życia. Właściwie chyba chodzi tylko o uśmiech.
Szkoda, że właściwie to w ogóle mi nie wychodzi.

Przeraża mnie bliskość drugiego ciała przy mnie, przeraża mnie to, że żaden dotyk nie jest twój. To sprawia, że każdy dotyk jest jak oparzenie.

Chce żebyś pokochał moją podniesioną brew kiedy się denerwuję. Mój pieprzyk który ukryty jest w takim miejscu, że nikt prócz nas nie będzie o nim wiedział. Moje skręcające się włosy gdy robi się wilgotno. Ciche szepty gdy chce powiedzieć Ci co myślę, ale czuję, że to nie najlepszy moment. Chcę żebyś pokochał moje małe serce z toną miłości w środku.

Kiedy kobietę trzyma przy życiu czyjaś miłość, i nagle ta miłość zostaje jej odebrana, żeby nie umrzeć, musi zamienić to uczucie na inne, równie silne: nienawiść. Wybrałam śmierć.

Kiedy trzymałeś mnie za rękę, z nadmiaru emocji, moje serce biło równym, przyspieszonym rytmem.

Miłość wraca do Nas jak bumerang. Choć jej nie chcemy, wypieramy się, obrażamy, to i tak chcąc, nie chcąc następnego dnia puka Nam do drzwi. Z początku podchodzimy do tego chłodno i z dystansem, lecz po czasie nawet nie jesteśmy świadomi, że znów jesteśmy szczęśliwi, ponieważ kolejny raz zakochanie wpadło w Nasze życie. Wtedy zostaje nam pielęgnacja. Pielęgnacja tego, co mamy w środku. Nie możemy dopuścić, by ktoś popsuł to, co do tej pory hodowaliśmy. Serce, to wielki skarb człowieka i nie można go lekceważyć, ani łudzić i bawić się uczuciami, bo nawet bezmyślnie można kogoś zranić, a to już zostanie rana na całe życie.

Poczułaś zaledwie lekki szmer w sercu i ucisk w brzuchu i już mówisz o miłości. O nastolatko pełna Twoja głowa głupich "mądrości".

Jestem chora na zapalenie duszy.

Nie, miłość nie jest wszystkim: to nie pokarm, napój, nie sześć godzin snu w nocy i nie dach nad głową, nie koło ratunkowe, którego się łapią tonący, wynurzając się i znowu niknąc. Nie jest tchem zaczerpniętym w duszące się płuca, tlenem dla krwi czy gipsem dla pękniętej kości; A jednak wciąż - w tej chwili także - ktoś się rzuca w objęcia śmierci, woląc ją niż brak miłości.

Miłość nie jest idealna, platoniczna, tragiczna, ślepa, szalona, boska, przyjacielska, rodzicielska, synowska, braterska, małżeńska. Miłość nie jest afektem, emocją, sentymentem. Miłość nie jest brutalnym ani subtelnym, ani jakimkolwiek posiadaniem. Miłość nie jest wulgarną ani wyszukaną przyjemnością. Miłość nie jest czymś, czym można handlować. Miłości nie można w sobie zaskarbić ani jej tanio lub drogo, za bajońską sumę kupić, nabyć na własność i zamknąć pod kluczem. Miłość nie jest czyjaś. Miłość nie nakłada obrączki i nie ściąga obrączki. Miłość nie poślubia ani się nie rozwodzi. Miłość nie włóczy się po sądach. Miłość się nie procesuje. Miłość nie przysięga i nie krzywoprzysięga. Miłość nie potrzebuje zapewnień o lojalności, wierności, wzajemności.

Pamiętacie, kiedy byliście małymi dziećmi i wierzyliście w bajki, marzyliście o tym, jakie będzie wasze życie.? Biała sukienka, książę z bajki, który zaniesie was do zamku na wzgórzu. Leżeliście w nocy w łóżku, zamykaliście oczy i całkowicie, niezaprzeczalnie w to wierzyliście. Święty Mikołaj, Zębowa Wróżka, książę z bajki - byli na wyciągnięcie ręki. Ostatecznie dorastacie. Pewnego dnia otwieracie oczy, a bajki znikają.

Wytrąca z równowagi. Gubi rytm. Zaburza spokój. Zmienia wszystko. Przewraca świat do góry nogami. Wywraca wszystko na lewą stronę, zachód zmienia w południe, a północ we wschód, to, co złe, w dobre, każe otwierać serce bez warunków. W takim obłąkaniu cierpienie i lęk są niezauważalne. Paradoksalnie, bez nich miłość nie ma sensu.

"Ale jak widać, można żyć bez powietrza."